Dlaczego rosyjski komentator wojskowy jest obsesyjnie skupiony na prezydencie Litwy?
Igor Korotczenko jest głośnym orędownikiem rosyjskiego przemysłu wojskowego. Jest redaktorem naczelnym znaczącego czasopisma obronnego oraz częstym gościem programów publicystycznych w kanałach telewizyjnych silnie powiązanych z Kremlem. Prowadził kampanię, aby dostać się do rosyjskiego parlamentu z ramienia nacjonalistycznej partii Rodina. Jest zapalonym użytkownikiem Twittera, z ponad 100 000 obserwujących. I wygląda na to, że jest obsesyjnie skupiony na prezydent Litwy Dalii Grybauskaitė.
W ciągu jednego dnia, 16 stycznia, pan Korotczenko opublikował nie mniej niż 13 (trzynaście!) tweetów poświęconych prezydent Grybauskaitė. Prezydent jest przedstawiana podczas inspekcji jednostki wojskowej na Litwie; podpisy pana Korotczenki mają ironiczny ton: Dalia Grybauskaitė z łatwością radzi sobie z każdym rodzajem broni; „Bum, strzelam!” Grybauskaitė jest po imieniu nawet z pociskami przeciwpancernymi, oczekując ataków czołgów Armata z Rosji; Preferuje broń białą. I tak dalej. Trzynaście tweetów tego samego typu. Wszystkie wymierzone w europejskiego przywódcę, prezydent sąsiedniego kraju.
A rosyjskie nacjonalistyczne gazety podchwyciły kampanię pana Korotczenki, zwłaszcza że obserwujący Korotczenkę przyłączyli się, zamieszczając obraźliwe komentarze pod adresem prezydent Litwy.Strona internetowa Tsargradu chętnie cytuje najbardziej agresywnych, koncentrując się zwłaszcza na tym, że prezydent Litwy urodziła się i wychowała w ZSRR. W logice rosyjskiego nacjonalistycznego dyskursu jest więc zdrajczynią. Korotczenko próbuje ją nawet oczernić, sugerując przeszłość w KGB.
Prezydent Grybauskaitė była bardzo krytyczna – jak wielu innych europejskich przywódców – wobec nielegalnej aneksji Krymu przez Rosję i jej roli we wschodniej Ukrainie, i nie jest zaskoczeniem, że zwraca na siebie uwagę rosyjskich nacjonalistów. Oczernianie dysydentów i liderów opozycji jest fundamentalne dla kremlowskiego arsenału retorycznego, ale w przypadku liderek dodaje się także silny element mizoginii. W kremlowskiej propagandzie liderki takie jak Angela Merkel, Theresa May i Dalia Grybauskaitė są wyśmiewane w sposób, który rzadko spotyka się w odniesieniu do męskich przywódców.
Co więc sprawia, że rosyjski nacjonalistyczny komentator ma obsesję na punkcie kobiety-przywódczyni? To oczywiście nie jest pierwszy atak na prezydent Grybauskaitė. Disinfo Review odnotował wcześniej podobne próby; kłamstwa pana Korotczenki to raczej stary numer. Oskarżano ją już wcześniej o bycie agentką Waszyngtonu i agentką KGB — twierdzeniami dość łatwymi do obalenia.
Rosja ma w istocie silną i dumną tradycję feminizmu.Rosja była w 1917 roku jednym z pierwszych krajów w Europie, które przyznały kobietom prawo głosu. Była pierwszym krajem na świecie, który utworzył wojskową jednostkę bojową – Kobiecy Batalion Śmierci. Wśród jej rewolucjonistów znajduje się kilka silnych kobiet: Wiera Zasulicz, Aleksandra Kołłątaj, Inessa Armand. Walka o prawa kobiet była ważnym elementem ruchu rewolucyjnego.
Wkrótce po rewolucji jednak prawa kobiet przestały być dla bolszewików priorytetem, a w końcu feminizm uznano za burżuazyjną ideologię. Kobiety zaczęto usuwać z większości procesów decyzyjnych; pozwalano im wykonywać ciężką, fizyczną pracę, zmuszano do zajmowania się rodziną i domem, a jednocześnie na ogół odcinano je od kariery, wpływu i możliwości samostanowienia. Ideologia sowiecka miała pozory równości płci, lecz na wiele sposobów próbowała uciskać kobiety.
W dzisiejszej retoryce Kremla męskość jest kluczowym elementem. Europa jest zniewieściała i słaba. Wiktor Machrowski, publicysta państwowej agencji informacyjnej RIA Nowosti, z dumą oświadcza, że Rosja będzie w stanie zwyciężyć, ponieważ na Zachodzie nie ma już prawdziwych mężczyzn.
Wpisuje się w tę ideę także tyrada Korotczenki przeciwko Grybauskaitė. Kobiety nie powinny być silne, kobiety nie powinny być naczelnymi dowódcami.Od kobiet oczekuje się, że będą ciche i uległe, a Igor Korotczenko atakuje kobiety, które kwestionują jego stereotypy.
