DISINFO: Wielka Brytania i Francja pozwoliły Hitlerowi na odbudowę silnej armii, podczas gdy Polska była nazistowskim partnerem w 1934 roku.
PODSUMOWANIE
Należy przypomnieć o wydarzeniach, które miały miejsce przed podpisaniem paktu Ribbentrop-Mołotow. Kraje zachodnioeuropejskie, przede wszystkim Wielka Brytania i Francja, pozwoliły Hitlerowi na odnowienie silnej armii i potężnego przemysłu militarnego. Już w 1934 roku, po podpisaniu paktu o nieagresji z Niemcami, Polska stała się cichym partnerem Berlina w jego agresywnych działaniach.
ODPOWIEDŹ
Ta wiadomość jest częścią polityki Kremla rewizjonizmu historycznego i próbą podważenia katastrofalnej roli historycznej Paktu Ribbentrop-Mołotow, poprzez stwierdzenia, że ZSRR zostało zmuszone do podpisania tego paktu; że inne kraje europejskie podpisały różne międzynarodowe umowy z Adolfem Hitlerem, że układ monachijski wywołał II wojnę światową oraz różne teorie spiskowe mówiące, że zachodnie demokracje chciały zainspirować wojnę między nazizmem a komunizmem.
Współpraca wojskowa z ZSRR była głównym sposobem, w jaki Niemcy w Weimarze mogły przezwyciężyć ograniczenia traktatu wersalskiego. Technologie wojskowe opracowane na terytorium ZSRR w latach 20. XX wieku i na początku lat 30. stały się fundamentem dla przemysłowo-wojskowego kompleksu Hitlera w latach 30. Współpraca wojskowa radziecko-niemiecka zaczęła się po podpisaniu Traktatu z Rapallo w 1922 roku, co pozwoliło Niemcom przezwyciężyć ograniczenia wersalskie w rozwoju armii niemieckiej i kompleksu przemysłowo-wojskowego. Fakty dotyczące współpracy wojskowej radziecko-niemieckiej w całych latach 20. XX wieku i na początku lat 30. są dobrze udokumentowane, mimo prób władz Republiki Weimarskiej ich ukrycia.
Na przykład wiele ważnych niemieckich technologii wojskowych zostało opracowanych i przetestowanych na terytorium ZSRR w latach 20. i na początku lat 30. Na przykład, Junkers budował samoloty w pobliżu Moskwy; Krupp pracował nad projektami artyleryjskimi w pobliżu Rostowa nad Donem; przyszli członkowie Luftwaffe szkolili się w szkole pilotów myśliwców w Lipiecku a Reichsweh używał szkoły czołgowej w Kamie dla swoich potrzeb, itd.
Niemożliwe jest stwierdzenie, że Polska była „sojusznikiem nazistów”, ponieważ podpisała Niemiecko-Polski Pakt o Nieagresji w 1934 roku. Po pierwsze, w przeciwieństwie do Paktu Ribbentrop-Mołotow, był to standardowy międzynarodowy układ mający na celu wzajemne uznanie granic i deklarację, że istniejące polityczne sprzeczności będą rozwiązywane za pośrednictwem środków dyplomatycznych. Nie ma dowodów historycznych, które wskazywałyby, że ten pakt zawierał jakiekolwiek tajne protokoły, które zakładałyby wspólne agresywne działania Niemiec i Polski przeciw ZSRR lub innym krajom. Co więcej, pakt nie zawierał żadnych umów dotyczących zaawansowanych relacji politycznych, ekonomicznych i wojskowych między Polską a Niemcami. Po drugie, w 1934 roku plany Hitlera były wciąż nieznane, więc wszystkie europejskie kraje prowadziły normalne stosunki dyplomatyczne z Niemcami. Przed II wojną światową Polska miała napięte relacje polityczne z nazistowskimi Niemcami, które wyrażały otwarte roszczenia terytorialne wobec Polski (rewizja statusu Wolnego Miasta Gdańska i kontrola nad „Korytarzem Polskim”). Mimo intensywnej presji politycznej ze strony Hitlera, Polska konsekwentnie odmawiała przystąpienia do bloku nazistowskiego.
Przeczytaj inne przykłady rosyjskiego rewizjonizmu historycznego dotyczącego paktu Ribbentrop-Mołotow tutaj i dotyczącego Polski tutaj.