460 stron o nieistniejących faszystach

Wiele osób natychmiast skojarzyłoby rosyjską dezinformację z prokremlowskim trollowaniem w mediach społecznościowych; manipulowaniem informacjami przez finansowane przez Kreml media informacyjne (np. )Sputnik lub RT) lub rozpowszechnianie narracji rosyjskiego kierownictwa za pośrednictwem politycznych programów publicystycznych w państwowych kanałach telewizyjnych.

Dezinformacja w sferze akademickiej
Chociaż dezinformacja skierowana do masowych odbiorców jest niewątpliwie kluczowym elementem moskiewskiej kampanii propagandowej przeciwko UE, NATO czy Ukrainie, szybko rozprzestrzenia się również w sferze akademickiej.

Przegląd Dezinformacji East Stratcom Task Force regularnie informuje o dezinformacji rozpowszechnianej przez analityków z Rosyjskiego Instytutu Studiów Strategicznych (RISS), think tanku utworzonego przez Prezydenta Federacji Rosyjskiej.

Wydanie z ubiegłego tygodnia przedstawiało Artura Atajewa (szefa Sekcji Kaukazu, RISS), który uważa, że podejście Wielkiej Brytanii do tzw. sprawy Litwinienki potwierdza, iż Londyn jedynie postrzega Rosję jako wroga, a nie jako strategicznego partnera, oraz Aleksieja Samojłowa (Grupa Ekspercka ds. Ukrainy, RISS), który twierdzi, że „Ukraina jest sztucznym narodem” oraz że „Ukraińcy są z pochodzenia Rosjanami”.

Nowo wydana książka propagandowa
W tym tygodniu Ołeksandr Nykonorow, dziennikarz Depo.ua, zwrócił uwagę na niedawno wydaną książkę propagandową napisaną przez Maksyma Grigoriewa, politologa i dyrektora Funduszu Badań nad Problemami Demokracji.

Te 460 strondługi materiał analityczny zatytułowany „Zwyczajny faszyzm” opiera się na często powtarzanym prokremlowskim micie, że „Ukraina jest państwem faszystowskim” oraz że „ukraiński rząd prowadzi wojnę przeciwko własnemu narodowi”.

Domniemane okrucieństwa ukraińskich „siłowików” omawiane są w pięciu rozdziałach, z których każdy poświęcono konkretnej zbrodni wojennej.

Obejmują one „masowe zabijanie niewinnych cywilów” (Rozdział III), „celowe niszczenie sierocińców, szkół i szpitali” (Rozdział IV), a także „torturowanie mieszkańców regionu Donbasu” (Rozdział V).