Oszkalowywanie Obamy poprzez „Hahagandę”
Jak ujść na sucho z rasizmem
Pojęcie „hahaganda” jest jednym z najbardziej zwodniczych narzędzi dezinformacji; ośmieszanie, sarkazm i żarty mogą powoli wymazać wiarygodność i autorytet organizacji lub osoby. Każdego, kto kwestionuje „żart”, można napiętnować jako pozbawionego poczucia humoru albo „woke”.
Szefowa RT Margarita Simonjan jest atakowana za skecz wyemitowany w „satyrycznym” programie telewizyjnym na rosyjskim kanale NTV. Program przedstawia byłego prezydenta USA Obamę w stroju ortodoksyjnych Żydów oraz w „blackface”. Biały aktor, w czarnym makijażu, odgrywa Obamę jako stereotypowego rapera, wykrzykującego „Black Lives Matter”, aż zostaje uciszony przez prowadzącego, zapewniającego rozmówcę, że „w Rosji nie ma rasizmu”. Pani Simonjan jest producentką kreatywną programu, a prowadzącym jest jej mąż, Tigran Keosayan.
Skecz krąży wokół niedawnej biografii Baraka Obamy. Keosayan nazywa prezydenturę Obamy „mroczną częścią amerykańskiej historii”, a cały skecz jest dosłownie katalogiem rasistowskich stereotypów. Kanał emitujący materiał nadaje na terenie całego kraju i należy do kontrolowanego przez Kreml gazowego giganta Gazpromu. Brytyjska gazeta The Times zwróciła uwagę na ten materiał i zażądała odpowiedzi od pani Simonjan jako jednej z producentek. PaniSimonyan stanowczo broniła swojego męża i skeczu:
Jako osoba należąca do mniejszości etnicznej w Rosji, Tigran regularnie na antenie wyśmiewa swój duży „etniczny” nos oraz swoją przynależność do „czarnej” społeczności (sprawdź, jeśli nie wiesz, które grupy etniczne określa się w Rosji mianem „czarnych”).
Humor autoironiczny
Pani Simonyan odwołuje się do koncepcji „autoironii”. Wyśmiewania samego siebie. Opowiadanie „żartów o łysinie” o znajomych z cofającą się linią włosów jest nietaktem, chyba że samemu jest się łysym. Żartowanie ze stereotypów jest na ogół akceptowalne tylko wtedy, gdy osoba żartująca sama jest obiektem tego samego stereotypu. Kilku czarnoskórych aktorów, muzyków i artystów często używa wobec siebie określeń o charakterze obraźliwym; rozbrajając w ten sposób tę terminologię.
Pan Keosayan ma ormiańskie pochodzenie, podobnie jak jego małżonka Margarita Simonyan. Rosyjskie słowo черный – cherny, czarny, często stosuje się wobec obywateli Rosji oraz pracowników migrujących z Kaukazu, Azji Centralnej i wobec Romów. Badania rosyjskiej organizacji pozarządowej Sova Center pokazują, że ta społeczność regularnie pada ofiarą brutalnych ataków ze strony rosyjskich supremacjonistów i grup neonazistowskich. Simonyan sugeruje, że „etniczny nos” Keosayana kwalifikuje go jako osobę uciskaną, tak jak czarna społeczność w USA.Margarita Simonyan atakuje „The Times”:
Niepowodzenie „The Times” w zrozumieniu niuansów różnych napięć etnicznych w różnych krajach oraz próby przeniesienia specyficznych dziedzicznych traum świata anglosaskiego na świat, w którym takie niesprawiedliwości nigdy nie miały miejsca, są najbardziej oczywistymi znakami rozpoznawczymi wielowiekowego rasistowskiego imperializmu.
Rosja jako ofiara rasizmu
Przetłumaczmy to na ludzki język:
- „Napięcia etniczne” w Rosji to nie rasizm;
- Takie niesprawiedliwości nigdy nie miały miejsca w Rosji;
- Wskazywanie na rasizm w Rosji jest rasistowskie i imperialistyczne.
Ogólnie rzecz biorąc, „rasizm” jest prerogatywą „Anglosasów”. To, co byłoby rasistowskie w Wielkiej Brytanii, nie może być rasistowskie w NTV, bo prowadzący ma „etniczny nos”. Simonyan kończy swoją tyradę śmiałym stwierdzeniem:
Rasizm po prostu zmienił kolory.
Czas zaprzeszły dokonany w tym stwierdzeniu jest nieco mylący. Rosyjska wersja tej frazy jest nieco inna: „Rasizm po prostu zmienił kolory”. To przekłada się na coś w rodzaju: Anglosascy imperialiści wykorzystywali rasizm do kontrolowania swojego imperium.Teraz Rosja jest celem tego rasizmu, a nie czarnoskórzy ludzie.
Może to również oznaczać, że Simonyan zgadza się z poglądem, iż obecnie biali ludzie podlegają rasizmowi. RT Simonyan od czasu do czasu emituje tę sugestię.
A może po prostu pani Simonyan chce z niepokojem rozwijać rodzinny biznes. Hahaganda to wielki biznes. Aleksiej Nawalny zauważa, że Keosayanowie-Simonyanowie otrzymują 5 milionów rubli – około 55 000 EUR – za każdy odcinek programu. Mogą potrzebować tych pieniędzy, aby opłacić czesne córki Keosayana w Stanach Zjednoczonych.
