Uczyń autorytaryzm znowu fajnym

Kowboje Kremla narzekają

Kanały, oferujące treści po angielsku i ukrywające swoje powiązania z Moskwą, są ważnym segmentem prokremlowskiego ekosystemu dezinformacji. EUvsDisinfo pisało o South Front, Strategic Culture Foundation oraz Journal of New Eastern Outlook. W niektórych przypadkach te kanały działają jako mechanizmy „prania informacji”, ułatwiając międzynarodowej publiczności przełknięcie prokremlowskiej dezinformacji. W innych przypadkach funkcjonują jako skarbonki dla różnych marginalnych aktywistów: antysemitów, antyszczepionkowców, antyzachodnich ludzi Zachodu…

Kreml chętnie wspiera aktywistów za granicą, dając platformę ksenofobii, homofobii, faszyzmowi lub teoriom spiskowym.Cała Wspólnota Upadku rozwinęła się — Kremlowscy Kowboje, karmieni przez Kreml, permanentnie głodni i niecierpliwie domagający się coraz więcej i więcej, a nawet wyrażający niezadowolenie ze swoich panów.

Rosja ponosi porażkę

W niedawnym felietonie na moskiewskiej stronie Strategic Culture Foundation amerykański autor wyraża rozpacz: Rosjanie nie rozumieją sił napędowych stojących za antyrosyjskimi nastrojami w Europie Wschodniej:

Sami Rosjanie najwyraźniej nie rozumieją, że poza interesami gospodarczymi, kulturowymi i historycznymi ludzie często podejmują decyzje na podstawie uczuć oraz nieznanych irracjonalnych motywacji unoszących się gdzieś w naszych głowach. Kiedy ma się okazję porozmawiać z Rosjanami — komentatorami, politykami i myślicielami — staje się całkiem jasne, że praktycznie żaden z nich nie ma świadomości tego, co napisano powyżej, co prowadzi do podejmowania złych decyzji. Fałszywe założenia = porażkowe wyniki.

Na szczęście Rosja ma Amerykanów, którzy wyjaśnią im różne rzeczy, aby zrozumieli, jak nie ponosić porażki.

W pewnym sensie większość wydarzeń politycznych w byłych republikach radzieckich to po prostu wielki konkurs popularności, który Rosja przegrywa, głównie dlatego, że nie jest świadoma, iż w ogóle trwa taki konkurs — nie mówiąc już o tym, by jak najlepiej przygotować się do jego wygrania.

Żółtko imperium

Amerykańscy współpracownicy Strategic Culture Foundation zakładają, że zmobilizowanie całego „damy radę”, „hurra do przodu”, „kowbojskiego” nastawienia Prawdziwych Amerykanów jest tym, czego Rosja potrzebuje, by rozwijać soft power, tak jak Amerykanie. Yippie-kay-yay!

W obrębie prorosyjskiej polityki uczestnicy postrzegają siebie jako biorących udział w walce przeciw degradacji kulturowo masochistycznego Zachodu, próbując wyrwać się z „żółtka” największego imperium świata (po raz drugi), wpatrując się jednocześnie w złoty krzyż na niebie. Ale nie ma filmów ani gier wideo, które wspierałyby tę wizję.Najbardziej ekscytujące pomysły, które mogłyby sprawić, że Rosja wyglądałaby „

cool

” pozostają ukryte w akademickich dyskusjach i konferencjach Zoom o ponurej jakości dźwięku. (Czy nie powinno tu być „yoke” zamiast „yolk”? A może autor odwołuje się do przysłowiowego omletu, którego nie da się zrobić bez rozbijania jajek? Nieważne.)

Jak możesz sprawić, by Estonia i Litwa cię pokochały, jeśli nie stworzyłeś gier wideo pokazujących Kreml ratujący Białoruś, Armenię lub Mołdawię przed niepodległością, suwerennością i dobrobytem? Wyzwalający Łotwę od wolności? Gdzie są filmy, które mają sprawić, by autorytaryzm, przemoc polityczna i mieszanie w wybory wyglądały cool?

„Soft power” to pojęcie ukute w latach 90. przez amerykańskiego uczonego Josepha Nye, aby opisać niemilitarne środki wpływu: przyciąganie zamiast przymuszania. Gry wideo i filmy, sugerowane przez felietonistę Fundacji Kultury Strategicznej, są narzędziami soft power.

Soft Power Boga

Nie oznacza to, że pojęcie to jest Kremlowi nieznane. Można wręcz powiedzieć, że rosyjscy politycy, komentatorzy i decydenci są głęboko zafascynowani „soft power”. W lutym 2020 roku prorządowe media z dumą pokazywały, że Rosja znalazła się wśród „pierwszej dziesiątki” na świecie, jeśli chodzi o soft power.Sponsorowany przez Kreml think tank ds. polityki bezpieczeństwa RISS ma dużą liczbę publikacji poświęconych temu tematowi i z oburzeniem potępia wszelkie pomysły „kowbojskiego” podejścia do soft power, sugerowane przez antyamerykańskich Amerykanów.

Czy to narzędzie, „Soft Power”, może być użyte w rosyjskiej polityce zagranicznej? Musimy zadać sobie pytanie: po co Rosja miałaby go używać? I co Rosja powinna zrobić? Napisać nową melodię jak „Kalinka”? Albo uruchomić kampanię informacyjną, że kwas jest lepszy od Coca-Coli?

Rosja już zrobiła wszystko, co trzeba: dzięki swojej historii, dzięki swojemu życiu z Bogiem.

Trudno przebić Boga jako instrument soft power. I po co mieszać przy nieśmiertelnej Kalince, pieśni budującej markę narodu? Mimo to, finansowany przez państwo rosyjski magazyn lifestylowy Russia Beyond zmobilizował kontruderzenie, by utrzymać rosyjską wyższość kwasu, ponieważ belgijscy piwowarzy próbują przywłaszczyć sobie kwas.

Kreml raczej nie posłucha narzekań antyzachodnich ludzi Zachodu na Rosję, nie rozumiejąc koncepcji „cool” kremlowskiego kowboja. Wspólnota Upadku jest użyteczna tylko tak długo, jak długo odpowiada Kremlowi.